သံုးရက္က်မွ

ႏိုင္ငံ တကာ အမ်ဳိးသမီး ညီလာခံ တခု က်င္းပသည္၊ ကမၻာအရပ္ရပ္မွ အမ်ဳိးသမီး ၀ါဒီမ်ား တက္ေရာက္ၾက သည္၊ ျမန္မာႏိုင္ငံမွလည္း အမ်ဳိးသမီး ကုိယ္စားလွယ္ တစ္ဦးပါသည္၊ အေမရိကန္အမ်ဳိးသမီးက သူ႕အေတြ႕အႀကံဳကို စေျပာ သည္၊ “ကြ်န္မေယာက်ာ္းနဲ႕ လက္ထပ္တဲ့ေန႕မွာပဲ သူ႕ကိုေျပာ လိုက္တယ္။ ကြ်န္မ သန္႕ရွင္းေရး မလုပ္ႏိုင္ဘူး။ အိမ္မ ရွင္းႏိုင္ဘူးလို႕၊ တရက္ မျမင္ရဘူး၊ ႏွစ္ရက္ မျမင္ရ ဘူး၊ သံုးရက္ ေျမာက္ တဲ့ေန႕မွာ သူ ပံုးတပံုးနဲ႕ ျပန္ေရာက္လာတယ္၊ ပံုးထဲမွာ စက္ရုပ္တခု၊ အဲဒီစက္က သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ေပးတယ္။ အိမ္ရွင္းေပးတယ္၊”

အဂၤလိပ္အမ်ဳိးသမီး အလွည့္ေရာက္သည္၊

“ကြ်န္မလည္း ေယာက်ာ္းနဲ႕ လက္ထပ္တဲ့ ေန႕မွာပဲ ေျပာလိုက္တယ္၊ ကြ်န္မ ထမင္းမခ်က္ႏိုင္ဘူး၊ ပန္းကန္မေဆးႏိုင္ဘူးလို႕၊ တရက္မျမင္ရဘူး၊ ႏွစ္ရက္မျမင္ရဘူး၊ သံုးရက္ေျမာက္တဲ့ ေန႕မွာ သူေသတၱာတလံုးနဲ႕ ျပန္လာတယ္၊ ေသတၱာထဲက စက္ရုပ္က ထမင္းခ်က္ေပးတယ္၊ ပန္းကန္ေဆးေပးတယ္၊”
ျမန္မာ အမ်ဳိးသမီးအလွည့္ေရာက္လာသည္၊
“ကြ်န္မလည္း ေယာက်ာ္းနဲ႕ လက္ထပ္တဲ့ေန႕မွာပဲ ေျပာလိုက္တယ္၊ ကြ်န္မ တံျမက္စည္းမလွည္းႏိုင္ဘူး၊ ေရမခပ္ႏိုင္ဘူး၊ ထမင္းမခ်က္ႏိုင္ဘူးလို႕၊ တရက္မျမင္ရဘူး၊ ႏွစ္ရက္မျမင္ရဘူး၊”

“အဲ- သံုးရက္ေျမာက္တဲ့ေန႕မွ ဘယ္ဖက္မ်က္လံုးက နည္းနည္း ျပန္ျမင္လာတယ္၊”

အတြင္းသိမ်ား

ျမန္မာနိုင္ငံသာ pilot ေမာင္းေသာ ခရီးသည္တင္ေလယာဥ္ပ်ံတစ္စင္းသည္ ပင္လယ္ျပင္ကို့ျဖတ္သန္းလာ၏။ထိုစဥ္အေမရိကန္တိုက္ေလယဥ္နွစ္စင္းေရွးမွတည့္တည့္ပ်ံသန္းလာ၏။ခရီးသည္မ်ာအလန့္တၾကားျဖစ္
သြားၾက၏။ျမန္မာနိုင္ငံသား pilot ကမူေအးေဆးတည္ျငိမ္စြာျဖင့္ "မေၾကာက္ၾကပါနဲ့ ခင္ဗ်ာ အေမရိကန္
ေတြကဒီလိုပဲ အက်ီစားသန္တယ္ခင္ဗ်"။သူေျပာသလိုပင္ ထိုေလယာဥ္နွစ္စင္းးသည္အနီးေရာက္ေသာ
အခါေကြ ့သြားၾက၏။
ခဏေနေသာအခါ တရုတ္တိုက္ေလယာဥ္္လာျပန္၏။pilot ကအျပံုးမပ်က္ျပန္ "စိတ္ခ်ပါခင္ဗ်ာတရုတ္
ေတြလည္းေနာက္တက္ပါတယ္"။တစ္ကယ္ပင္ အနားေရာက္ေသာအခါေကြ ့သြားျပန္၏။
ထိုစဥ္အေရွ့မွ ျမန္မာနိုင္ငံတိုက္ေလယာဥ္ေမာင္းနွင္လာျပန္၏။pilot မ်က္နွာပ်က္သြားျပီး ခ်က္ခ်င္း
ေလထီးေကာက္စြတ္၏။Second pilot ကေမး၏ "ေဟ့လုူ ခင္ဗ်ားနိုင္ငံသားေတြေကာ မေနာက္တက္
ဘူးလား"။Pilot က "သိပ္ေနာက္တက္တာေပါ့ဗ်ာ"။"ဒါဆိုဘာေၾကာက္စရာလိုလဲဗ်"။"သူတို့ အနီး
ကပ္မွေရွာက္မွာကိုေၾကာက္လို့ပါဗ်ာ"

ေစတနာ

အဂၤလန္နိဳင္ငံ ၊ မန္ခ်က္စတာျမိဳ႕တြင္ျဖစ္သည္။
ၿမိဳ႕ရွိ လူမွဳ့ေရး အသင္းက မိဘမဲ့ ကေလးမ်ား ကူညီေစာင့္ ေရွာက္ ေရးအတြက္ ရံပံုေငြ ေကာက္ခံ ေနသည္။လစဥ္ ေကာက္ခံ ရရွိေသာ အလွဴေငြ စာရင္းတြင္ၿမိဳ႕ေပၚ ရွိ မန္ခ်က္စတာယူနိဳက္တက္ အသင္း၏ မန္ေနဂ်ာ ဖာဂူဆန္္၏အမည္မပါဘဲ ရွိေနသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အသင္း ဥကၠဌက ဖာဂူဆန္္ ႏွင့္သြားေရာက္ ေတြ႕ဆံုရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

“မန္ေနဂ်ာၾကီးခင္ဗ်ား မန္ေနဂ်ာၾကီးဟာ ကမၻာေပၚမွာ အေအာင္ျမင္ဆံုးနဲ႕ ၀င္ေငြအေကာင္းဆံုး မန္ေနဂ်ာ တေယာက္ပါ၊ အခုက်ေနာ္ တို႕ၿမဳိ႕သူ ၿမိဳ႕သား ေတြရဲ႕ ကူညီထည့္၀င္မွဳ႕နဲ႕ ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ မိဘမဲ့ ကေလးမ်ား ေက်ာင္းဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း အရွိန္ရ ေနပါၿပီ။ ဒါေပ မယ့္ သူတို႕ေတြရဲ႕ စား၀တ္ေနေရး။ ပညာေရး နဲ႕ က်န္မာေရး ဖြဲ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မွဳေတြအတြက္ေတာ့ ရံပံုေငြက လိုအပ္ေနဆဲပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ အဲလို လိုအပ္မွဳေတြကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႕အတြက္ မန္ေနဂ်ာႀကီး အေနနဲ႕ လစဥ္ တတ္အားသမွ် အလွဴ်ေငြ ထည့္၀င္ဖို႕ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။”

ဖာဂူဆန္္ တခ်က္ စဥ္းစားလိုက္သည္။

“ဟုတ္ပါတယ္။ ကမၻာမွာေတာ့ က်ဴပ္ဟာ အေအာင္ျမင္ဆံုးနဲ႕ ၀င္ေငြ အေကာင္းဆံုး မန္ေနဂ်ာ ဆိုတာ ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတို႕သိထား ရမွာက က်ေနာ့အေမဟာ နာတာရွည္ လူမမာႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ သူ႕ရဲ႕ တလတလ ေဆးဖိုးကုန္က်ေငြ က က်ေနာ့ တလစာ၀င္ေငြေလာက္ ရွိေန တယ္”

ဖာဂူဆန္္ စကားၾကားေသာအခါ အသင္း ဥကၠဌ နည္းနည္း အားနာသြားသည္။

“ေအးဗ်ာ- ဒါကို --------”

အသင္းဥကၠဌ စကားကို ျဖတ္၍ ဖာဂူဆန္္က ဆက္ေျပာသည္။

“ေနာက္က်ေနာ့မွာ မိုင္းထိလို႕ မ်က္ေစ့ပ်က္ၿပီး ေျခေထာက္ ျပတ္ေနရတဲ့ စစ္မွဳထမ္းေဟာင္း ညီတေယာက္လည္း ရွိေနတယ္။”

အသင္းဥကၠဌ ပို၍ အားနာသြားသည္။ ဖာဂူဆန္္ကို ေတာင္းပန္ဖို႕ ႀကိဳးစားသည္။ သို႕ေသာ္ ဖာဂူဆန္္က ေဒါသတႀကီး ဆက္ေျပာ၏။

“က်န္ေသးတယ္။ က်န္ေသးတယ္။ ေနာက္ က်ေနာ့ညီမ တေယာက္။ သူေယာက်ာၤက ကားေမွာက္လို႕ ေသသြားတယ္။ ဘာေလွ်ာ္ေၾကးမွ မရဘူး။ သူမွာ ကေလးသံုးေယာက္နဲ႕ အတိဒုကၡ ေရာက္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႕ ဒါေတြသိရဲ႕လား၊”

အလွဴခံလာေရာက္ေသာ လူမွဳေရးအသင္း ဥကၠဌ အလြန္အမင္း အားနာသြားသည္။ ထို႕ေနာက္ တိုးလွ်ိဳး ေတာင္း ပန္းေသာ ေလသံႏွင့္ -----

“တကယ္ပါဗ်ာ - ဒါေတြကို က်ေနာ္တို႕ အသင္းအေနနဲ႕ တကယ္မသိခဲ့တာပါ၊ ”

အသင္းဥကၠဌ ေတာင္းပန္ေသာအခါ

“ဟုတ္တယ္ အဲဒါေတြကို ခင္ဗ်ားတို႕ သိရမယ္။ ”

ထိုေနာက္ ဖာဂူဆန္္က ခိုင္မာျပတ္သားေသာ ေလသံနဲ႕ ဆက္ေျပာလိုက္သည္။

“ေနာက္ ခင္ဗ်ားတို႕ သိသင့္တာက သူတို႕ေတြကိုေတာင္ က်ဴပ္က တျပားမွ မေထာက္ပံ႕တာ။ ခင္ဗ်ား တို႕ အသင္း အတြက္ က်ဴပ္က ဘာလို႕ အလွဴ ထည့္ရမွာလဲ ဆိုတာပဲ၊”

သူ႕အေၾကာင္းျပခ်က္

လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ဟာ ကြာရွင္းျပတ္စဲဖို႕ တရားရံုးကို သြားၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ
သူတို႕ရဲ႕ ကေလးရဲ႕ အုပ္ထိန္းသူ ဘယ္သူျဖစ္သင့္သလဲ ဆိုတာကို အျငင္းပြားၾကပါတယ္။
ဂ်ဴရီလူၾကီးေတြက သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ဘာေၾကာင့္ ကေလးရဲ႕ အုပ္ထိန္းသူ
ျဖစ္သင့္တယ္လို႕ ထင္သလဲ ဆိုတာကို ေမးပါတယ္။ ပထမဆံုး ဂ်ဴရီလူၾကီးေတြက
အမ်ိဳးသမီးကို ေမးပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အမ်ိဳးသမီးက
“ကြ်န္မ ဒီကေလးကို ကိုးလေလာက္ ဝမ္းထဲမွာ လြယ္ထားရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကြ်န္မ
နာနာက်င္က်င္နဲ႕ ေမြးဖြား ရတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီကေလးဟာ ကြ်န္မရဲ႕
တစိတ္တပိုင္းလို႕ ေျပာရင္ ရတယ္။” လို႕ ေျပာပါတယ္။ ဂ်ဴရီလူၾကီးေတြက
အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ အေျဖကို သေဘာက်သြား ၾကပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ အမ်ိဳးသားကို အဲဒီေမးခြန္းကိုပဲ ထပ္ေမးပါတယ္။
“ေကာင္းျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ အေၾကြေစ့ တစ္ေစ့ကို ယူလိုက္တယ္။ ေဖ်ာ္ရည္ေရာင္းတဲ့
စက္ထဲ
ထည့္လိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ ေဖ်ာ္ရည္ ထြက္လာတယ္။ ကဲ အဲဒီေဖ်ာ္ရည္ဟာ ကြ်န္ေတာ္
ပိုင္တာလား။ စက္ကပိုင္တာလား ေျပာစမ္းပါ။” လို႕ အမ်ိဳးသားက သူ႕ရဲ႕
အေၾကာင္းျပခ်က္ကို ေျပာပါတယ္။

ဟာသမ်ား(၂)

(၅)ဒီေလာက္ပဲတက္ဖို႔လိုတယ္
ငါ့သား မင္းေက်ာင္းေနတာ ၾကာလွၿပီ။ ၁ ကေန ၁၀ အထိပဲ ေရတက္ျပီး၊ ဒီထက္
ပိုမေရတက္ေသးဘူး။ ႀကီးလာရင္ ဘာလုပ္စားမွာလဲ ။
လက္ေ၀ွ႔ပြဲမွာ ဒိုင္လူႀကီးလုပ္စားမယ္။

(၆)ကယ္ေတာ္မူပါ
သူငယ္ခ်င္း၊ ဘာေတြ အလိုမက် ျဖစ္ျပီး မ်က္ႏွာရႈံမဲ့ေနရတာလဲ။
ငါ့ညီေလကြာ ၊ ဆိပ္ကမ္းမွာ အလုပ္သမား၀င္လုပ္ေနတယ္လို႔ သတင္းၾကားတယ္။
ဒါမ်ားဗ်ာ၊ အလုပ္လုပ္တာပဲဟာကို ၀မ္းသာရမွာေပါ့ ။
ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ် ၊ ဒီေကာင့္ေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔တမ်ိဳးလံုး အေျပာခံရမွာ။
က်ဳပ္တို႔ အမ်ိဳးထဲမွာ ဘယ္သူမွ အလုပ္လုပ္စားတာ မရွိဘူး။

(ရ)ဒါလည္းဟုတ္သားပဲ
ကၽြန္ေတာ္ ခရီးပန္းလာလို႔၊ ဒီမွာတစ္ညေလာက္ တည္းခြင့္ျပဳပါဗ်ာ။
ဟင့္အင္း... အိမ္မွာ လူမရွိဘူးရွင့္။
ခင္ဗ်ားက လူမဟုတ္ဘူးလား။
ကၽြန္မ ဆိုလိုတာက ေယာက်ာ္းသား မရွိတာကို ေျပာတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္က ေယာက်ာ္း မဟုတ္လို႔လားဗ်ာ။

(၈)သူ႔ေၾကာင့္မိုပါ
မင္းတို႔ဆိုင္က ၾကက္ဥေတြ ေသးလွခ်ည္လား၊ ခပ္ႀကီးႀကီးေလးလုပ္စမ္းပါ။
ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဥတာမဟုတ္လို႔၊ ၾကက္မကို သြားေျပာပါ ခင္ဗ်ာ။

(၉)မွားတက္ပေလ
၀တ္ခ်င္သလို ၀တ္ေနၾကတဲ့ေခတ္ပဲ၊ ဟိုကလာေနတာ အက်ၤီအက်ား၊
ဆံပင္ဖားလ်ား၊ေဘာင္းဘီတို နံ႔နံ႔ နဲ႔ အထီးလား၊ အမလားေတာင္
ခြဲလို႔မရဘူး။
အဲ့ဒါ... ငါ့သမီးပါ။
ေအာ္... ခြင့္လႊတ္ေနာ္။ ဦးေလးသမီးမွန္း မသိလို႔ေျပာမိတာပါ။
ဟေကာင္ရ... ငါက သူ႔အေမကြဲ႔။

ဟာသမ်ား(၁)

(၁)ရွက္လို႔
ဒီေန႔ အရွက္ျပိဳင္ပြဲက်င္းပတာ သမီးပထမရတယ္ ေမေမ
ဟုတ္လား ။ ဘာေတြဆုခ်သလဲ သမီး...
မသိဘူး ေမေမ ... ရွက္တာနဲ႔ ဆုတက္မယူခဲ့ဘူး....

(၂)ေရာဂါေဟာင္း
ေဆးေက်ာင္းဆင္းကာစ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္သည္
သူ႔ေဆးခန္းသို႔ပထမဆံုးေရာက္လာ

သည့္လူနာကို စမ္းသပ္ရင္း ေရာဂါရွာမရသျဖင့္
ေခၽြးျပန္လာသည္။
ထို႔ေနာက္ အႀကံတစ္ခုရျပီး လူနာကိုေမးလိုက္တယ္...
ခင္ဗ်ား အရင္က ဒီေရာဂါျဖစ္ဖူးလားတဲ့
ဟုတ္ကဲ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္က ျဖစဖူးပါတယ္
ဟုတ္ျပီ။ ဒါဆို အဲဒီေရာဂါ ျပန္ထတာပဲ

(၃)ရပ္မေပးႏိုင္ပါ
ဗ်ိဳ႕ ကားဆရာခဏရပ္ပါဦး။ ေနာက္က တြယ္စီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျပဳတ္က်က်န္ရစ္ခဲ့လို႔။
ကိစ္စမရွိဘူး။ သူ႔ဆီက ကားခရျပီးသားပါ။

(၄)ေမာင့္အခ်စ္ကပိုပါတယ္
ရွင္က ကၽြန္မထက္ အရက္ကို ပိုခ်စ္တယ္ေပါ့ေလ ၊ ေျပာစမ္း။
မိန္းမရယ္ မင္းကိုတစ္ရက္မွာ ၂၄ နာရီလံုးခ်စ္တာပါ။ အရက္ကိုေတာ့ တစ္ေန႔မွ
တစ္ပုလင္းတည္း ခ်စ္တာပါ။

တစ္ဘ၀စာ အလြဲမ်ား

ေမ့ေဆးပ်ယ္လို ့ ႏိုးထလာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ ေဘးဘီ ဝဲယာကို ဝိုက္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ သူက လူနာအိမ္ေဆာင္ခန္္းထဲက ကုတင္ေပၚမွာ ရွိေနျပီး သူ ့နံေဘးမွာ သူနာျပဳဆရာမတစ္ေယာက္ ရပ္ေစာင့္ေနတာ ေတြ ့လိုက္ရတယ္။

ခြဲစိတ္ခန္းထဲမွာ အစစအရာရာ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ရွိခဲ့ရဲ့လားလို ့ သူကေမးပါတယ္။

သူနာျပဳဆရာမေလးက ျပံဳးျပီး … “အဆင္ေျပပါတယ္ရွင္… အားလံုးေခ်ာေခ်ာေမာေမာပါပဲ”

“ကြ်န္ေတာ္က ခြြဲစိပ္ခံရမွာကို ေၾကာက္ခဲ့တာဗ်”

“ဘာျဖစ္လို ့ေၾကာက္ရမွာလဲ၊ စိုးရိမ္စရာ ဘာဆိုဘာမွ မရွိဘူး”

“ကြ်န္ေတာ္က အျမဲတမ္း လြဲလြဲေလးေတြနဲ ့ ၾကံဳခဲ့ရသူဆိုေတာ့ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ေၾကာက္တယ္ဗ်” … လို ့အစခ်ီျပီး သူ ့ကို ေမြးစကတဲက လြဲမွားခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းေတြကို စီကာပတ္ကံုး ေျပာျပပါေတာ့တယ္။

သူ ့ကိုေမြးတဲ့ ေဆးရံုမွာ ကေလးခ်င္းမွားမိလို ့ သူ ့အသက္ ဆယ္ႏွစ္သားေလာက္အထိ အာရွသား လင္မယားကို သူ ့မိဘလို ့ပဲ မွတ္ယူခဲ့ရတယ္တဲ့။ သူ ့မိဘဆိုသူေတြကလည္း သူတို ့ရဲ့ ကေလးဟာ ဘာလို ့ အသားေတြ ဒီေလာက္ေဖြးျပီး မ်က္လံုးဒီေလာက္ ျပဴးရသလဲ ဆိုတာကို အဲဒီတုန္းက ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလို ့မတတ္ခဲ့ၾကဘူးတဲ့။ ေနာက္မွ ကေလးခ်င္းမွားမွန္း သိျပီး သူ ့ကို သူ ့ရဲ့
မိရင္းဖရင္းေတြဆီ ျပန္သြားပို ့ေပးၾကသတဲ့။ အတိအက်ေျပာရရင္ေတာ့ သူ ့မိခင္ဆီျပန္ပို ့ေပးတာပါ။ သူ ့အေဖက သူ ့အေမကို ႏွစ္အေတာ္ၾကာၾကာကတည္းက ပစ္သြားခဲ့ပါျပီ။ ဥေရာပသူ သူ ့မိန္းမက တရုတ္ ရုပ္နဲ ့ကေလးေလး ေမြးလာလို ့ပါတဲ့ေလ။

“ကြ်န္ေတာ္နာမည္ကလည္း မွားျပီး ရထားတာဗ်”
“ရွင့္နာမည္က လီရီယို မဟုတ္ဘူးလား”
“အမွန္က ကြ်န္ေတာ့္ကို ေလာင္ရိုလို ့မွည့္တာ။ အဲဒါ စိစစ္ေရးရံုးေရာက္မွ ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို လီရီယို ျဖစ္သြားလည္း ကြ်န္ေတာ္လည္း မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။”

လြဲမွားမႈေတြက အဲဒီမွာတင္ အဆံုးမသတ္ေသးပါဘူး။ သူေက်ာင္းတက္ေတာ့လည္း သူမက်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ ပစ္မႈေတြအတြက္ ခဏခဏ မွားျပီး အျပစ္ေပးတာကို ခံခဲ့ရတယ္။ တကၠသိုလ္ဝင္ခြင့္ စာေမးပြဲကို သူက ဂုဏ္ထူးနဲ ့ေအာင္ေပမယ့္ ကြန္ျပဴတာက စာရင္းမွားထုတ္လို ့ သူ တကၠသိုလ္တက္ခြင့္ မရလိုက္ဘူး။

“ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ကစျပီး ထူးဆန္းတဲ့ တယ္လီဖုန္းအခြန္ေတြကို ေဆာင္ေနရတယ္ဗ်။ ေရွ ့လတုန္းကဆို တယ္လီဖုန္းခ ေငြ ၃၀၀/- ေဆာင္ခဲ့ရတယ္”
“ရွင္က ႏိုင္ငံျခားဖုန္းေတြ ခဏခဏ ေခၚပံုရတယ္”
“ဘယ္ကလာဗ်ာ… ကြ်န္ေတာ့္အိမ္မွာ တယ္လီဖုန္းေတာင္မရွိဘူး။”

“မိန္းမရေတာ့လည္း မွားျပီးရျပန္ေရာ။ သူ ့မိန္္းမက သူ ့ကို တျခားတစ္ေယာက္နဲ ့ မွားျပီး လက္ထပ္ခဲ့တာ။ အိမ္ေထာင္ေရးကလည္း အဆင္မေျပပါဘူး။
“ဘာလို အဆင္မေျပျဖစ္ရတာလဲ…”
“သူက တျခားတစ္ေယာက္နဲ ့ မွားျပီးလက္ထပ္ခဲ့တာေလ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို တကယ္ခ်စ္တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ အဲဒီေတာ့ သူခ်စ္တဲ့ သူ ့ခ်စ္သူဆီပဲ အျမဲတမ္းသြားေနေတာ့တာေပါ့။”

လူမွားျပီး ခဏခဏ အဖမ္းခံရဖူးတယ္။
သူမယူဖူးတဲ့ အေၾကြးေတြအတြက္ အတိုးေတာင္းတဲ့စာေတြ ခဏခဏရဖူးတယ္။

ဆရာဝန္ကသူ ့ကို အခုလိုေျပာေတာ့ သူေပ်ာ္ေတာင္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္ဆိုပဲ …
“ခင္ဗ်ား လူေလာကမွာ သိပ္ၾကာၾကာ ေနခြင့္မရေတာ့ဘူးဗ်ာ”

ဒါလည္း ဆရာဝန္က သူူ ့ကို လူနာမွားျပီး ေျပာမိတာတဲ့။ တကယ္က ဘာမွျဖစ္ေလာက္တဲ့ ေရာဂါမဟုတ္ပါဘူး။ အူအတက္ေပါက္ရံုကေလးပါ။

“အခု ခင္ဗ်ားက ကြ်န္ေတာ့ကို ခြဲစိတ္ခန္းထဲမွာ ဘာအမွားအယြင္းမွမရွိဘူး ဆိုေတာ့ ယံုရခက္ခက္ေပါ့ဗ်ာ”

ဒီမွာတင္ ျပံဳးျပီးနားေထာင္ေနတဲ့ သူနာျပဳဆရာမေလးရဲ့ မ်က္ႏွာဟာ တမဟုတ္ခ်င္း ျငိွဳးက်သြားပါတယ္။
“အူ.. အူအတက္ေပါက္တာ… ဟုတ္လား …”
“ဟုတ္တယ္ေလ … ကြ်န္ေတာ္ အူအတက္ေပါက္လို ့ ျဖတ္ထုတ္ဖို ့အတြက္ ေဆးရံုတက္ရတာေလ ... ဘာျဖစ္လို ့လဲ…”
သူနာျပဳဆရာမေလး ျပန္ေျပာလိုက္တဲ့စကားက …

“ဒါဆို ရွင္က … ေယာက္်ားကေန မိန္းမျဖစ္ေအာင္ ခြဲစိတ္တဲ့ လူနာ မဟုတ္ဘူးေပါ့…”